"Όπως στρώσεις θα κοιμηθείς;"

«Όπως στρώσεις θα κοιμηθείς;» Ο ρυθμός ανάγνωσης βιβλίων έχει επιβραδυνθεί σε μένα λίγο τώρα τελευταία, όμως πάντοτε φροντίζω να έχω δίπλα μου ένα ανοιχτό βιβλίο και με την πρώτη ευκαιρία να διαβάζω 5-10 σελίδες. Στην παρούσα φάση με συντροφεύει το βιβλίο του αγαπημένου Κολομβιανού συγγραφέα JUAN GABRIEL VASQUEZ – ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΗΣ ΦΕΛΙΣΑΣ σε εξαιρετική μετάφραση του Αχιλλέα Κυριακίδη στις εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ. Η πρωταγωνίστρια, η οποία είναι καλλιτέχνης γλύπτρια, αποφασίζει να αφήσει το γάμο της και την Μπογκοτά και να βρεθεί στο Παρίσι με τον έρωτα της ζωής της, για να συνεχίσει να ζει και να αναπνέει δίπλα στην τέχνη. Στο φτωχικό τους διαμέρισμα συνηθίζει να κοιμάται ήσυχα σε άστρωτα κρεβάτια τα χειμωνιάτικα και κρύα μεσημέρια του χειμώνα. Σκεφτόμουν καθώς διάβαζα, την γνωστή ρήση «όπως στρώσεις θα κοιμηθείς», κι εμένα όπου πάντα ο ύπνος με παίρνει σε άστρωτα κρεβάτια το βράδυ. Τις μέρες που πέρασα στο στρατό που ούτε τότε έμαθα να στρώνω το κρεβάτι μου στο θάλαμο και όπου πάντα είχα το δικό μου σεντόνι που χρησιμοποιούσα ως επικάλυμμα. Ούτε οι τότε επιθεωρήσεις του λοχία κάθε πρωί, ο οποίος έριχνε ένα κέρμα πάνω στην τεντωμένη στρωμένη κουβέρτα του σιδερένιου κρεβατιού κι αυτό έπρεπε να κάνει γκελ με συνέτισαν. Ακόμη κι όταν ήθελα να σπουδάσω επιπλέον βοηθός νοσηλευτή στη σχολή του νοσοκομείου, και ενώ οι μέχρι τότε γνώσεις μου υπερκάλυπταν το θεωρητικό κομμάτι της εκπαίδευσης, όταν στην πράξη μου ζητήθηκε να στρώσω το νοσοκομειακό κρεβάτι στάθηκα ανεπαρκής και τα παράτησα. Κάθε φορά που κάποιος αρχίζει κάτι καινούργιο, πιστεύει πως αυτό είναι η σωτηρία της ζωής του, και πολλές φορές αποδεικνύεται ότι είναι μια σαχλαμάρα ολκής. Όπως στρώσεις θα κοιμηθείς. Τί κι αν εγώ βολεύομαι σε ζαρωμένα κατωσέντονα και σκεπάζομαι όπως όπως για να έχω ένα ήσυχο και μακάριο ύπνο. Αριστείδης Γ. Αρχοντάκης* *Συγγραφέας-φυσικός.